"Musimy dokończyć grę sprzed 26 lat"?
- Co to za jeden? - Myśliwy.
- Teraz poluje na mnie. - Dlaczego?
Pewnie działam mu na nerwy.
Twoja kolej.
Mogę z nim pogadać.
- Zwariowałaś? Ma broń! - Nie nazywaj mnie wariatką!
Tak na mnie wołali, kiedy wessała cię gra.
Rzucić?
Wiesz, co czułam?
Odwrócili się ode mnie.
Rzucam!
Rzuć.
"Coś dudni z daleka, kto ma rozum, ucieka".
Słyszysz to?
W nogi! Nadciąga stado!
Gra!
Nie patrz do tyłu!
Zostaw to!
Miałeś pilnować!
Cały on.
- Dokąd to? - Nad wodę!
W drogę!
- Tu ciocia. Gdzie byliście? - To pomyłka.
Zaczekajcie!
- Co dla pana? - Tuzin takich kul.
Od 1903 ich nie produkują.
Wezmę więc inną broń.
Za chwilę.
Najpierw...
formularze.
Chociaż...
Jakby co, nie u mnie pan kupił.
Pan pracuje na poczcie?
To było coś!
Ja bym się bała.
- Niesamowite! - Wspaniały wyczyn.
Brawo.
Daj grę. Idziemy.
Zachowujcie się naturalnie.
Schowaj.
Lubisz kłopoty.
- Nie rozumiem. - Przesłucham cię.
Nic z tego!
Nie może pan. To...
- Jej narzeczony. - Nie wasz wuj?
Pojadę.
Psiakość!
- Obiecałeś nas nie opuścić! - Zagramy później.
Van Pelt.
A wy...
do domu.
- Jak teraz skończymy grę? - Bez niego nie damy rady.
Co się stało?
Byłem tylko o 10 pól od mety.
"Jeśli reguły złamałeś,
musisz się cofnąć kawałek".
Oszukiwałeś?
Rzucałem, żeby wypadło 12.
Czyli oszustwo.
Twoje dłonie!
Patrz!
Mówi Willy. Demolują jeden sklep po drugim.
Ściągnijcie Gwardię Narodową!
Ty wiesz, o co chodzi.
Wiem, ale mi nie uwierzysz.
- Znasz moje imię? - Wiem znacznie więcej.
Pracowałeś u Parrisha. Nazywali cię: "Podeszwa".
Tak było! Nieźle mi się wiodło, ale stary mnie wyrzucił.
- A miałem rewelacyjny pomysł. - Twoje buty.
Słuchaj, Carl...
Po 26 latach to niewiele znaczy, ale przepraszam.
Za co?
To ja, Alan.
Dziękujemy.
- Co się dzieje? - Chyba wyprzedaż.
Widziałaś 3 małpy na motocyklu?
To dobrze.
NIECZYNNE
Może zapłacimy kaucję czekiem.
Powiedzcie temu...
Pomocy!
Wyciągnijcie mnie!
Już dobrze.
Jest!
Zaczekajcie tu.
Mam cię!
Alan przybędzie ci z pomocą.
Guzik! Nie wie, gdzie jestem.
Stój, bo ci mózg rozwalę!
Policja!
Zrozumiałaś?
Cena!
NIE NA SPRZEDAŻ
Wypuść mnie, a zrobię z tym porządek.
Mówię prawdę.
- Pomóż. - Pożałuję tego.
Nie ruszaj się.
Jesteś wolny. Co teraz?
Zostajesz.
Stój tu!
- Moje kluczyki! - Jeszcze mi podziękujesz.
Terrorysta złapał kobietę i dwoje dzieci w sklepie "Sir Save-a-lot".
Chyba to ten, którego zgłaszałeś.
- "Save-a-lot"? - To sklep.
Ostrożnie!
Spokojnie, już to robiłem. Raz.
Gdzie ten sklep? Przy kościele?
Przerobili go na burgerbar, chyba że go też zdemolowali.
Towarzystwo?
To ktoś z drogówki.
Weź grę!
- Wyłącz syrenę! - Dobra, wiem.
Dawno mogłem cię zabić.
Ale Alan rzuca kośćmi.
Hamuj!
Hamulec!
Zjawi się.
Jesteście całe?
- A gdzie Peter? - Tu jestem!
Bomba.
Pamiętaj: okoliczności nigdy nie mogą cię przerosnąć.
Koniec taśmy nr 3.
Nowe doniesienia z Brantford.
Hospitalizowano co najmniej
98 osób z gorączką, wysypką i drgawkami. Szpitale przepełnione.
W razie niepokojących objawów dzwońcie pod numer...
Uwolnię się.
- Pogadaj z nim, proszę... - Nie mamy na to czasu.
- To tylko dziecko. Chciał pomóc. - Dobra. Potrzymaj.
Ostrzegałem cię.
Alanie, chciałeś grać.
Płaczesz? Nie becz!
Głowa do góry.
Płacz nie pomoże.
Masz kłopoty, zmierz się z nimi jak mężczyzna.
Przepraszam.
Wychowała mnie dżungla,
ale mimo to wdałem się w ojca. Wybacz.
- Strach to nic złego. - Nie o to chodzi.
A o co?
Gotów?
Nie martw się. Niedługo znów będziesz sobą.
Wejdziemy tam, wszyscy razem i dokończymy grę.
Choćby nie wiem...co.
Swojsko się tu czuję.
ZAMKNIJ DRZWI
Mówi Carl. Wiem, kto za tym stoi, jadę do domu Parrishów.
Stać!
Co znowu?
Stać!
Co się stało?
- Podwiezie mnie pan? - Gdzie?
- Do domu po Parrishach. - Ma pani dwójkę dzieci?
- Boże, co się stało? - Opowiem po drodze.
Udław się nim!
Lepiej chodźmy.
- Może zagramy gdzie indziej? - Tu jestem w swoim żywiole.
- Moja kolej. - Jeśli wyrzucisz 12, wygrasz.
Gotowi? Rzucam.
To nic.
"Gdy ubywa księżyca
monsunowa nawałnica
twoje strony zaszczyca". Dobrze, że mamy dach!
Właśnie.
- Mały deszczyk nie zaszkodzi. - Duży może zabić.
Chodźmy!
Tędy!
- Co teraz? - Przemieścimy się wyżej!
Trzymajcie się razem!
Żyjesz, Peter?
Alan, co to?
Krokodyl!
Szybko!
Wyżej!
Na żyrandol!
Ja otworzę.
To pewnie telewizor.
Marzyłem o tym. Proszę się cofnąć.
Daj rękę!
- Złap mnie za rękę! - Trzymam!
Weź grę.
- Jesteś cała? - Tak.
Broniłeś mnie przed aligatorem.
Krokodylem.
Aligatory nie mają grzebienia na łapach.
Pomyliłam się.
Moja kolej.
Małe, białe i kopie? Kret w białym podkoszulku.
"Uważaj na grunt pod nogami, podłoga jest grząska czasami".
Pomóżcie mi!
Spokojnie.
Jestem spokojny!
Łap!
Ciągnij!
Zróbcie coś!
"Ta lekcja..."
"Ta lekcja cię zasmuci".
Trzymam!
"Czasami trzeba w grze zawrócić".
- Bolało? - Wcale.
Dziękuję, Judy.
Ale refleks.
Chcielibyśmy się uwolnić. Twoja kolej, Peter.
- Przestraszyłam się. - Ale teraz nie ucieka.
"O pomocne ramię prosisz?
Mamy ich po 8".
Co?
- To nic! - piszczysz?
Peter, przynieś siekierę!
To ja, Peter.
Przepraszam, wyjaśnię później!
Twoja kolej!
- Może wyrzucisz7! - Ale jak?
Spróbuj ustami.
Judy, gra!
- Nic ci nie jest? - Nie. Pomóż im.
Szybciej!
Kości!
"Na laurach chciałeś siąść, lecz ziemia zaczęła się trząść".
Żałuję, że nie ma tu rodziców.
Ja też.
Musimy skoczyć grę!
Twój ruch!
Łap grę!
Nie zostawiaj nas!
Wstań.
Co masz?
Rzuć!
Koniec zabawy.
Uciekaj.
Nie.
Nie boisz się?
Bardzo.
Ojciec mówi:
"Pokonaj swój strach".
Zuch!
Wreszcie zachowujesz się jak mężczyzna. Ostatnie słowo?
"Jumanji".
"JUMANJI".
Nie!
Gdzie te notatki?
- Jak dobrze, że wróciłeś! - Nie było mnie 5 minut.
Wydawało mi się, że dłużej.
Miałeś się do mnie nie odzywać.
Cokolwiek powiedziałem... przepraszam.
Słuchaj, Alan, byłem zły.
I ja cię przepraszam.
Możesz nie jechać do Cliffside.
Pogadamy jutro,
jak mężczyźni.
A może jak ojciec z synem?
Wspaniale.
Pędzę. Jestem honorowym gościem.
Tato...
Wtedy, w 1969... to znaczy dziś w fabryce,
to nie Carl.
Ja postawiłem but na taśmociągu.
Dobrze, że się przyznałeś.
O rany! Judy i Peter!
Alan...Nie ma ich.
Jest rok 1969. Jeszcze się nie urodzili.
Czuję się coraz mniej dorosła.
Najważniejsze byśmy nie zapomnieli o sobie.
I o Judy i Peterze.
Bardzo chciałam coś zrobić.
Zrobię to, zanim znów poczuję się jak dziecko.
W VI klasie nie uczą jazdy samochodem.
Tato, te nowe buty to przebój.
Nie piosenka, buty.
Do jutra. Wasz przyjazd to najlepszy prezent.
Przyszli?
- Jim, cieszę się! - To moja żona, Martha.
Gdzie dzieci?
To one.
Skąd wiedziałeś?
Domyślił się, że to wasze.
Judy i Peter. Przywitajcie się.
Miło nam.
Tak was pamiętamy.
Tyle o nich wiemy...
Opowiadałeś Alanowi.
Powtórzyłem Sarze. idę po prezenty.
Kochamy dzieci.
- Kiedy możesz zacząć pracę? - Chcemy jechać na narty w Alpy.
Nie!
My tylko...
Kampania reklamowa w toku.
Nie ma sprawy, zacznę za tydzień.
Przedstawię cię nowym kolegom.
Nasz dom był waszym domem. No i jest!
Co to za hałas?